DERGÛŞ

Rojek ji rojan, lawekî  Sîno  çêdibe. Pîreka wî jê re dibê:
- Sîno, divê tu herî cem xerêt, dergûşekê ji bo lawikê me bidî çêkirin.

Sîno berê xwe dide dikana xerêt. Jixwe, hew xeratek tenê li wê derê hebû. Destê wî hinekî giran û bîhna wî jî gelekî teng bû. Gava Sîno dighêje cem xerêt, silavê lê dike û wê daxwaza xwe jê re dibêje. Berî ku ji dikanê derkeve, perê dergûşê dide xerêt û hinekî jî lava dike, ku dergûşê zû çêbike.

Lê mixabin teva ku Sîno ji çend rojan carekê diçû cem xerêt û jê dipirsî jî, her gav ew dest vala bi ser malê de vedigeriya. Xerat carna bîhna xwe teng dikir û digot:
- Heyran, dibê tu weha li min ecele nekî. Tu dizanî gelek kar li ser min heye û ez jî dixwazim ku rojek berî rojekê dergûşa te biqedînim.

Ew lawikê ku wê dergûş jê re çêbiba mezin dibe, tê kemala zewacê, dizewice û piştî salekê zarokek jê re çêdibe. Şahî û kêfxweşiyek mezin dikeve nava mala Sîno. Ji bo torinekî Sîno çêbûye, ew gelekî bi kêf dilşad e. Dîsa dergûşek pêwîst e. Pîreka Sîno daxwaza dergûşekê dike. Lê vê carê ji bo nebiyê xwe. Sîno ji lawê xwe re dibêje:
- Kurê min, gava tu hatibû dinyê, min dergûşek ji bo te danîbû ser xerêt û pereyên wî jî pêşin dabûye. Tu bi lez here cem xerêt, silavên min jî lê bike. Maşalê wî ew dergûş çêkiribe.

Lawê Sîno bi kêf dihere dikana xerêt, silavê li wî dike û dibêje:
- Apo, gelek silavên bavê min li te hene. Gava ez hatibûm dinyê, wî ji bo min dergûşek danîbû ser te. Niha xulamê te be, lawekî min çêbû. Ez hêvîda im ku te ew dergûş çêkiriye.

Xerêt got:
- Xortê delal, weleh hîn min ew dergûş çênekiriye.

- Apê delal, ez heyrana çavê te me, tê destê xwe hinekî sivik bigrî û wê dergûşê zû çêbikî. Tu dizanî zarok bê dergûş nabe…

Gava xort weha got, bîhna xerat teng bû û bi hêrs ji xort re got:
- Heyran, eger tê jî weke bavê xwe li min ecele bikî, fermo perê bavê te û ez tu dergûşa çênakim.

Ev nivîs di Çîrok de ye.

Kommentarer inaktiverade.