Ji çarînên Kemal Burkay

Ew tiştên berê çûn û cardin wek berê nabe

Dara rizî, gula çilmisî cardin venabe

Hertişt bi dem û dor e û tim li pêş e hêvî

Zeman wek avên çeman e, borî ducar nabe

 

* * *

 

Di zibil da bîhna gulê bi çi ra dibe

Çol mezin be çem jî tê da winda dibe

Ew hosteyên ku li welatê famkoran jîn

Hêfa wan, malê bê miştêrî çi ra dibe

 

* * *

 

Mirovo ev ax, ev çol û çiya warê te ye

Zarotîya te li vir derbaz bû, wek sîngê dîya te ye

Çiqas delal be, bi zêr û zîv, bi gul xemilî be jî

Welatê xelkê te bextewar nake, ne yara te ye

 

* * *

 

Mirovo, tu berê dinyayê nagrî, çavtêr be

Di zeman û mekan da ci û para te ev e

Ji çavbirçitî û xem jîyana xwe jehr neke

Piştî mirinê ne şa ne xem-xeyal dimîne

 

* * *

 

Ne diçim camîyê, ne cemê, olperest nin im

Guh nadim mal û milkê dinê, pûlperest nin im

vîndarê ronîyê me, hosteyê delalîyê

Ez ne bende me, wek erd-avê me, diefrînim

 

* * *

 

Hoste dızane kîjan mori ye, kîjan mirari

Zêrker ji hev dike zêrê zer û tûnc û sifarî

Ji ramanê kûr, şiêra delal herkes fêm nake

Û xwedê zane bawermendê rast û sextekarî

 

* * *

 

Tiştê ku ne hatîye gotin û nivîsîn çi ye?

Dil ji şahi û xema jîyanê êdî têr bûye

Li dinyayê gerîm, pir tişt dît, bihîst, tam kir û jîm

Şêstî sal dirêj e, ji wê dirêjtir ji bo çi ye?

 

* * *

 

Hevalo, ev êvara bêdeng çiqas delal e!

Hewa hênîk e, pel nalive, ezman zelal e

Ne barê bîranînan, ne xema rojên wê bên

Bes dilşahîyek, wek ya mêşê, gîya-nefel e

 

* * *

 

Li vê dinyayê gelek bom û bodele heyranê post in

Bi dû pûl û pere diçin, bê dil, bê mêjû û bê dost in

Bo hinan tac û text, bo hinan zêr û zîv giranbuha ye

Ê min jî ku heye tune, ev çend kilam, raman û rist in

 

* * *

 

Min dît bi hezaran kes bi dû dîn û bodelekî diçin

Diz û derewînan ra çepik lê dixin, xwe didirînın

Şaş nebe bavo, ga çmetel nemîne, halê dinyayê ev e

Ew mirov in ku pûtê ê dikin, li ber secde dikin

Ev nivîs di Helbest de ye.

Kommentarer inaktiverade.